Er schuilt een zekere magie in de manier waarop kunst je precies op het juiste moment vindt.

Nadat ik gisteren begon aan dit Aarde Altaar in de vorm van een mandala — om mijn dankbaarheid te uiten voor de schoonheid om ons heen — zocht ik naar de juiste klank om het gevoel van deze bloemblaadjes te vangen. Sommige nog vers en roze, andere al bruin verkleurend . 🌸🍂 Terwijl ik muziek zocht voor bij de beelden die ik had gemaakt, stuitte ik op ‘Magnolias’ van Rosalía.

Ik kende het nummer nog niet, maar vanaf het begin voelde het als een onvermijdelijke harmonie. Terwijl het vandaag magnoliablaadjes bleef regenen, waarvan er zelfs één precies in het midden van de mandala landde, voelde ik dat ik de creatie moest uitbreiden.
Pas nu alles samenkomt, realiseer ik me hoe de woorden van dit lied resoneren met wat ik heb gemaakt.

Het nummer vangt precies wat ik voelde tijdens dit proces: dat er een diepe, bijna ceremoniële schoonheid schuilt in de cyclus van het leven en in het loslaten. Het voelt als een poëtische versmelting van beeld en geluid, waarbij de bloemblaadjes en de noten elkaar raken in een prachtige resonantie.

Ik voel me diep verbonden met en dankbaar voor dit creatieve proces. 🤲🏼🩷🤍🤎